Sitting Bull

Parel van Grote Waarde in mijn koffer
ofwel mijn eerste contacten met de Heiligen der Laatste Dagen in Nederland

Ik ben Lodewijk Rijff, 60 jaar jong, journalist (bijna) in ruste en woonachtig in Almere. Tuinieren ligt mij niet, de rozenstruiken in mijn tuin hebben reeds een actiegroep gevormd om mij op afstand te houden. De vele vrije tijd die ik nu bezit benut ik echter goed. Ik lees bijzonder veel over culturen en religies in het algemeen en over de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen en haar jonge geschiedenis in het bijzonder. De Kerk en het Herstelde Evangelie hebben mij van meet af aan geboeid. Ik heb inmiddels, voor mijn gevoel, voldoende kennis over religies en culturen verzameld, deels in boeken, deels in het blote hoofd, om mijzelf als een eclectisch theosoof/theoloog te omschrijven.

 

Ik ben geboren in Amsterdam dat ook wel de Republiek Amsterdam genoemd wordt als vanwege de geringe sympathie voor het Huis van Oranje. Mijn familie, vele ooms en tantes, bestond uit salon-socialisten, geld als water maar altijd klagen. God speelde alleen een rol in het leven van mijn moeder en haar moeder: vrijzinnig protestant. Niemand heeft ooit een kerk aan de binnenkant gezien. Mijn eerste kerkbezoek was een half jaar geleden aan het kerkgebouw van de Heiligen hier in Almere, mooi, strak, sereen en multi-functioneel.

 

Kopenhagen

Mijn eerste contact met de zendelingen van de Kerk van Jezus Christus vind ik tot op de dag van vandaag een bijzondere ervaring. Ik was met vakantie in Denemarken, wat volgens veel Amerikanen een provincie van Nederland is, klein maar dapper. Op een zonnige dag betrad ik een groot plein in Kopenhagen. In het midden van dat plein stond een billboard, een poster van 2 bij 2 meter op een houten geraamte, met een prachtig vierkleuren portret van een Noordamerikaanse indiaan. Ik weet niet van wie, maar ik heb het altijd op Sitting Bull gehouden, de Chief van de Lakota Sioux stam. Kompleet met een tooi van adelaarsveren en kralenversieringen.

 

Indianen zijn in Nederland, dankzij films en stripverhalen, altijd populair geweest. Ook bij mij. Dus stapte ik op de keurig geklede jongeman af die zich naast het billboard had opgesteld. "Kan ik zo'n poster kopen,' vroeg ik hem verwachtingsvol in het Engels. Want net als Nederlanders spreken de Denen uitstekend Engels. "Nee, het is ons enig exemplaar," antwoordde de jongeman. Met een ferm Amerikaans accent en afkomstig uit Arizona. Ik informeerde, bijna voorspelbaar, of hij tot een actiegroep behoorde die opkwam voor het recht van de indianen. Hij dacht daar even over na en antwoordde glimlachend: "Wij zijn Heiligen der Laatste Dagen en leggen in het boek uit van wie veel Amerikaanse indianen afstammen en hun relatie tot Jezus Christus."

 

Sitting Bull

Die toelichting moest ik even verwerken, Sitting Bull en Jezus, wat was hier gaande? Glimlachend overhandigde de geduldige zendeling mij een gratis exemplaar van The Book of Mormon en spoorde mij vriendelijk aan om het boek te lezen: "U zult alles dan beter begrijpen", verzekerde hij mij. Terug in Amsterdam stortte ik mij op Het Boek en las het in enkele avonden uit. Volledig gefascineerd door het gebodene.

Saillant detail: van de Christelijke bijbel had ik rond die tijd alleen de eerste hoofdstukken van Genesis gelezen en het Boek van Openbaring van Johannes de Geliefde. Ik moest toegeven dat de verhalen over de Lamanieten en Nephieten mij aanmerkelijk meer aanspraken. Zoveel zelfs dat mijn vrouw en ik jaren later een langdurig bezoek brachten aan de Yucatan in  Mexico en de vele bouwwerken van de Maya's. Salt Lake City staat nog op de verlanglijst.

 

De bewering op de gouden platen die Joseph vertaalde dat veel indianen hun wortels in Voorazie hebben, kwam voor mij niet uit de lucht vallen. Ik was reeds in het bezit van een dik boekwerk - The Veil of Isis -  samengesteld door een 19e eeuwse Engelse antropoloog/linguist Godfrey Higgins, die beweerde en bewees dat er duidelijke relaties bestaan tussen zowel de cultuur als de grammatica van de voorvaderen en de taal van enkele nu nog bestaande indiaanse stammen, zoals de nazaten van de Inca's in Peru. Wellicht een aardig onderwerp om later eens op terug te komen.

 

Amsterdam

Het kerkgebouw van de Heiligen in Amsterdam bleek zich op slechts 20 minuten van mijn huurwoning te bevinden. Recht tegenover het voormalige stadion van FC Ajax, de voetbalclub. Dit laatste voor minder ingewijden. Ik belde, maakte een afspraak en werd hartelijk ontvangen in het kerkgebouw. Öf er nog meer boeken waren over de Kerk en de indianen, vroeg ik als een jonge enthousiasteling, die de volle omvang van het Herstelde Evangelie nog niet helemaal had verwerkt. Een zendeling opende een kast en selecteerde enige boeken voor mij, drie in totaal, die ik tot op de dag van vandaag bezit: De Parel van Grote Waarde, een boek met uitspraken en toelichtingen van Joseph Smith, samengesteld door Joseph Fielding Smith en een boek met uitspraken van Brigham Young. Prachtig gebonden in een harde kaft. Ik kon even voort.

 

Kort daarop verhuisde ik naar Almere en het contact met de zendelingen beperkte zich tot een enkel kerkbezoek, en korte maar hartelijke contacten op de Dam, waar de zendelingen zich af en toe bevonden. Ze bezochten mij vaak thuis, waar we lang discussieerden over zaken die ons bezighielden. Als de terugkeer van Jezus, het meervoudige huwelijk, dat voor mij heel begrijpelijk was, gezien de situatie in de 19e eeuw en de plaats van de Kerk in de huidige samenleving.

In mijn ervaring is De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen in Nederland niet altijd zichtbaar. Een gegeven om straks met de leiders van de kerk in Nederland te bespreken. Het gebrekkige contact, wat voor een deel mijn eigen schuld is, heeft opvallend genoeg geen enkele nadelige invloed op mijn bewondering voor Jezus, Joseph en het Herstelde Evangelie. Ook vanaf de zijlijn blijf ik een sympathisant. Waar vrienden op reis altijd wel een exemplaar van een boek van Mulisch of Reve meenemen, heb ik steevast de Parel van Grote Waarde in mijn koffer. De inhoud verrijkt mijn geest en...soothes my soul.

 

Geduld

Soms moet je geduld hebben. Het duurde in Almere tot afgelopen zomer eer ik weer enkele zendelingen tegenkwam. Voor mij waren zij direct herkenbaar aan de onopvallende correcte kleding en de opvallende - leve de Fifties - pastelkleurige stropdas. Verbazing op hun gezichten toen ik iets te enthousiast op hen afstapte en riep: "Hi brothers, how do like Holland so far?" Ze stelden zich voor als brother Rock en brother Thomas. Vriendelijk als altijd.

Binnenkort heb ik een gesprek met een in Almere woonachtig echtpaar dat lid is van de kerk. De gesprekken moeten voldoende stof opleveren voor mijn volgende essays, waarin ik de lezers wil informeren over hoe een sympathiserende buitenstaander de Kerk van Jezus Christus in de Nederlandstalige gebieden beleeft.
In woord en wederwoord, 

Lodewijk

 

reacties per email zijn altijd welkom: l.rijff@chello.nl